“Volgens mij wordt Manouk gepest.” Die zin viel pas in groep 8. Het pesten zelf begon al in groep 4.
Vier jaar. Vier jaar waarin ik op school werd gepest om mijn uiterlijk, terwijl ik thuis ook al leerde om me stil te houden en me aan te passen. Ik werd er heel goed in om het niet te laten zien. Glimlachen, meedoen, normaal doen. Voor een buitenstaander leek er weinig aan de hand.
Precies daarom duurde het zo lang voordat iemand het benoemde. Ik gaf geen signalen die makkelijk te herkennen waren. Geen huilbuien op het schoolplein, geen weigering om naar school te gaan. Ik deed juist heel erg mijn best om onzichtbaar te blijven in mijn pijn.
Als ik nu voor klassen en docententeams sta, is dit precies waar ik het over wil hebben. Niet alleen over de kinderen die duidelijk zichtbaar worstelen. Ook over de kinderen die daar juist heel goed in zijn geworden, onzichtbaar blijven.
Een kind dat te braaf, te aangepast, te “geen probleem” is, is niet per se een kind zonder problemen. Soms is het een kind dat allang heeft geleerd dat er geen ruimte is voor het probleem.
Hoe anders was het gelopen als iemand al in die jaren daarvoor had gezegd: volgens mij gaat het niet goed met je. Niet als beschuldiging. Gewoon als een opening.
Welk kind in jouw klas is misschien al jaren “geen probleem”?
Herken je dit binnen jouw organisatie?
Boek de keynote “Ze zagen het pas in groep 8” voor jouw team of publiek.