Ik krijg vaak de vraag: wat had er anders moeten gaan, in jouw jeugd? Wat had iemand moeten doen?
Het antwoord is minder ingewikkeld dan mensen soms verwachten. Het gaat niet om een perfect protocol of een uitgebreid programma. Het gaat om een paar simpele dingen die, achteraf gezien, het verschil hadden kunnen maken.
Iemand die vraagt hoe het écht gaat, en dan ook wacht op het antwoord, in plaats van door te lopen naar de volgende vraag. Iemand die blijft. Niet één gesprek en dan weer verder, maar iemand die er de week erna nog is. En de week daarna. Een volwassene die signalen serieus neemt, ook als ze klein zijn. Ook als het kind zelf zegt dat het wel gaat.
Dat laatste is misschien wel het belangrijkste. Kinderen die het zwaar hebben, zeggen zelden hardop dat het niet goed gaat. Ze zeggen “het gaat wel”, terwijl er van alles onder de oppervlakte gebeurt. Een volwassene die daar doorheen kijkt, niet wantrouwig maar oprecht geïnteresseerd, kan iets doen wat een kind zelf op dat moment nog niet kan. Het probleem hardop benoemen.
Ik had die volwassene niet altijd. Maar ik weet, uit alles wat ik daarna heb geleerd over herstel en veerkracht, hoeveel verschil het had gemaakt als die er wel was geweest. Voor docenten, mentoren en begeleiders: jullie zijn vaker die volwassene dan jullie denken.
Wie was, of is, die volwassene voor jou geweest?
Herken je dit binnen jouw organisatie?
Boek de keynote “Ze zagen het pas in groep 8” voor jouw team of publiek.