Een van de grootste drempels om iets te zeggen tegen een collega die het zwaar heeft, is de gedachte: als ik hier iets over zeg, moet ik ook met een oplossing komen. En die heb ik niet.
Dat gevoel ken ik van twee kanten. Als iemand die het zwaar had en zag hoe mensen om me heen leken te aarzelen, bang om het verkeerd te doen. En als iemand die zelf ook weleens twijfelde of ze wel iets moest zeggen tegen een ander, om precies dezelfde reden.
Het is een misverstand. Het benoemen van een signaal is geen belofte om het probleem op te lossen. Het is alleen laten zien dat je het ziet.
“Ik merk dat je de laatste tijd anders bent” is geen oplossing. Het is een opening. Wat er daarna gebeurt ligt niet bij jou. Misschien wil de ander er niet over praten. Misschien wel, maar niet met jou. Misschien is het enige wat nodig is, weten dat iemand het gezien heeft.
Dat is precies wat ik zelf het hardst nodig had, in de periode voordat ik instortte. Niet iemand met een kant-en-klaar plan. Iemand die zei: ik zie dat het niet goed gaat met je. Zonder daar meteen een heel reparatieproject van te maken.
Twijfel je of je iets moet zeggen tegen een collega? Je hoeft het probleem niet op te lossen. Je hoeft het alleen te benoemen. De rest is niet jouw verantwoordelijkheid. En dat mag best een opluchting zijn in plaats van een drempel.
Herken je dit binnen jouw organisatie?
Boek de keynote “Wat zit er in de tas van jouw team?” voor jouw team of publiek.