Op papier gebeurde het op één dag. Ik meldde me ziek, en vanaf dat moment stond er ergens een dossier open. Maar wie mijn burn-out wil begrijpen door naar die ene dag te kijken, mist het hele verhaal.
Het begon jaren eerder. Bij een jeugd waarin ik leerde om me stil te houden, me aan te passen en te glimlachen. Bij een patroon van altijd “aan” staan, nooit rust nemen, altijd voor de ander klaarstaan. Bij het langzaam wegstoppen van gevoelens tot ik ze zelf nauwelijks nog kon vinden.
Op de dag van mijn ziekmelding gebeurde er niks nieuws. Er was een lichaam dat, na jaren op de reserves te hebben gedraaid, gewoon niet meer verder kon. De ziekmelding was niet het begin van mijn burn-out. Het was het moment waarop ik hem niet langer kon verbergen.
Dat verschil is niet alleen taalkundig. Het bepaalt waar je als organisatie moet kijken. Wacht je tot iemand uitvalt, dan ben je jaren te laat. De signalen zaten er allang. Iemand die nooit vrij neemt. Iemand die altijd bereikbaar is. Iemand van wie je eigenlijk nooit hoort hoe het écht met hen gaat.
Een burn-out heeft geen startdatum die op een formulier past. Hij bouwt zich op, stil, onder een oppervlakte die er prima uitziet. Wil je hem voorkomen, kijk dan niet naar de ziekmelding. Kijk naar wat er allang aan de hand is, lang voordat iemand dat zelf durft te zeggen.
Wie in jouw team draait er al langer op de reserves dan goed voor diegene is?
Herken je dit binnen jouw organisatie?
Boek de keynote “Wat zit er in de tas van jouw team?” voor jouw team of publiek.