Veel leidinggevenden vertellen me trots dat hun deur altijd openstaat. Mensen kunnen altijd binnenlopen. Het is goedbedoeld, en het klinkt logisch. Als de deur maar open is, komt het probleem vanzelf naar binnen.
Een open deur lost alleen niks op als niemand zich vrij genoeg voelt om erdoorheen te lopen.
Ik heb zelf in situaties gezeten waarin de deur letterlijk openstond en ik er alsnog nooit doorheen liep. Niet omdat de deur ineens dicht zou gaan. Maar omdat ik niet wist wat er zou gebeuren als ik binnenkwam met iets kwetsbaars. Zou ik serieus genomen worden? Of zou het gewoon ongemakkelijk worden, waarna we allebei snel weer overgaan tot de orde van de dag?
Een deur die openstaat is een aanbod. Geen garantie. De vraag die ertoe doet is niet “staat mijn deur open”. Het is: wat weet mijn team over wat er gebeurt als ze naar binnen komen met iets moeilijks?
Dat weet je niet door het te vragen, want het antwoord daarop is bijna altijd “ja hoor, ik voel me vrij om te komen”. Dat weet je door terug te kijken. Wanneer heeft iemand voor het laatst iets kwetsbaars met je gedeeld, ongevraagd? Als het antwoord “weet ik niet meer” is, staat die deur misschien wel open, maar loopt er niemand doorheen.
Een veilige cultuur bouw je niet met een deur. Die bouw je met wat er gebeurt nadat iemand hem daadwerkelijk gebruikt heeft.
Herken je dit binnen jouw organisatie?
Boek de keynote “Wat zit er in de tas van jouw team?” voor jouw team of publiek.