Ik heb jarenlang in de zorg gewerkt, als persoonlijk specialistisch ondersteuner. Ik was er voor anderen. Ik zag feilloos wanneer het niet goed ging met een cliënt, wanneer er iets speelde onder de oppervlakte. Wat ik zelf niet zag, of niet wilde zien, was mezelf.
Als ik maar voor de ander kon zorgen, hoefde ik niet naar mezelf te kijken. Dat dacht ik niet bewust zo. Het was gewoon een patroon. Zolang ik druk was met de pijn van een ander, kon ik om mijn eigen pijn heen blijven werken. Soms dacht ik zelfs: fijn, ik hoor er zelf ook wel bij. Als collega. Niet als iemand die zelf hulp nodig had.
Niemand vroeg mij ooit wie er voor mij zorgde. Niet omdat mensen onaardig waren. Ik zag er gewoon zo overtuigend uit als degene die alles aankon. Betrouwbaar, aanwezig, sterk. Precies dat beeld maakte het bijna onmogelijk voor iemand om te zien dat ik zelf ook iets nodig had.
Dat hield ik vol tot mijn lichaam het niet meer volhield en ik op mijn 21e volledig instortte.
De vraag die ik mezelf nooit stelde, en die bijna niemand om mij heen stelde, was eigenlijk heel simpel. Wie zorgt er voor mij?
Werk jij in de zorg, of geef je leiding aan mensen die dat doen? Stel die vraag dan eens hardop. Niet aan de collega die al laat merken dat het niet gaat. Stel ’m aan degene die altijd “aan” staat, nooit klaagt, altijd inzetbaar is. Wanneer heb jij die persoon voor het laatst gevraagd hoe het écht met haar of hem gaat?
Herken je dit binnen jouw organisatie?
Boek de keynote “Als ik maar voor de ander zorg…” voor jouw team of publiek.